Fraternita' di Gesu' rodzi się w 1972 roku z wyboru kilku osób, zgromadzonych przez młodego księdza Tarcisio Benvenuti, założyciela i obecnego opata większego - które, zafascynowane Jezusem i Jego Ewangelią, zdecydowały się żyć jwedług Ewangelii jako chrześcijanie we wspólnocie, wśród wyzwań, sprzeczności, oczekiwań i nadziei współczesnego świata. Były to lata okresu posoborowego, dlatego Wspólnota od początku czerpie z duchowości Soboru Watykańskiego II oraz z jego wspaniałych zachęt do wejścia na drogę głębokiego zakorzenienia w Słowie Bożym i autentycznego życia w braterskiej i kościelnej komunii.

Ustawiczna lektura Pisma Świętego, zwłaszcza Nowego Testamentu, doprowadza do odkrycia "Nauki zasługującej na wiarę", na której rzeczywiście, jak na Skale, wznosi się Fraternita' di Gesu', cała jej historia oraz codzienne życie: "Nauka to zasługująca na wiarę i godna całkowitego uznania, że Chrystus Jezus przyszedł na świat zbawić grzeszników, spośród których ja jestem pierwszy"(1 Tm 1,15).

Nieustanna troska o komunię w Kościele i z Kościołem przejawia się w kolejnych aprobatach kanonicznych w 1979, w 1981 i w 1990 ze strony Ordynariusza "pro tempore" diecezji Albano Laziale (Roma) i w 1999 roku przez Ordynariusza archidiecezji Aquila.

Fraternita' di Gesu' umacnia swoją duchowość w głębokim podziwie dla niektórych wielkich świadków wiary dwudziestego wieku. Z ich duchowego skarbca pochodzą bowiem cenne dziś takie perły jak: Kościół profetycznie wierny Chrystusowi wobec nowych wyzwań; afirmacja zaskakującej "bezużyteczności" trzydziestu lat Jezusa na ostatnim miejscu - w Nazarecie; braterstwo - żywa struktura nowego Przymierza; powrót do przejrzystości i prostoty dla ratowania oszalałej ludzkości; teologia biblijna osadzona w Ewangelii i mistyce; oczekiwanie nowego monastycyzmu na dzisiejsze czasy.

Świadomość monastyczna, na początku ledwie zauważalna, potem coraz bardziej wyraźna i mocna, którą Bóg zasiał w naszych sercach, użyźniając je swoim miłosierdziem, osiągnęła swoją dojrzałość. Od początku bowiem było ziarno monastycznej "conversatio", czyli takiego sposobu życia, który nawet bez słów powinien być żywą pamięcią o Bogu w świecie. Fraternita' di Gesu' udała się więc do szkoły najpierw Świętego ojca Benedykta, który mówi o "szkole służby Pańskiej" (por. RB, Prol.45), a następnie do szkoły Św. Bernarda z Clairvaux, który podjął myśl św. Benedykta określając klasztor "szkołą miłości".

Tak więc Rodzina Monastyczna Fraternita' di Gesu' stara się wprowadzać w życie swój ideał monastyczny według Reguły Świętego Benedykta, Karty Miłości (Carta Caritatis) z tradycji cysterskiej oraz według własnych Konstytucji.